Besnik Meta, ish-punonjës i sigurisë në burgun 313 të Tiranës, ka rrëfyer për herë të parë publikisht detaje nga periudha e vuajtjes së dënimit të Ramiz Alisë, presidentit të parë të Shqipërisë pas rrëzimit të regjimit komunist.

Ramiz Alia u arrestua më 12 shtator 1992 në kuadër të procesit të njohur si “gjyqi i kafeve”, ndërsa më 19 gusht 1993 u transferua në burgun 313, ku qëndroi rreth dy vjet. Fillimisht u dënua me 9 vite burg, dënim që më pas u reduktua në 5 dhe në fund në 3 vite. Ai u lirua më 7 korrik 1995.

Sipas Besnik Metës, dita e parë e hyrjes së Alisë në qeli u karakterizua nga qetësi dhe vetëpërmbajtje. Ai ishte rreth 67–68 vjeç dhe nuk shfaqi reagime emocionale, duke dhënë përshtypjen se e kishte pritur këtë moment.

Meta tregon se Ramiz Alia ndiqte një regjim strikt ditor. Zgjohej herët, pinte çaj, lexonte dhe shkruante çdo ditë, ndërsa ajrimin e kryente rregullisht, shpesh i vetëm. Sipas tij, ish-presidenti nuk kërkoi kurrë trajtim të veçantë dhe ushqehej me ushqimin e zakonshëm të burgut, njësoj si të tjerët.

Një element i veçantë ishte fakti se Ramiz Alia lexonte Biblën, ndonëse njihej si ateist. Ai diskutonte shpesh për filozofi, histori dhe libra, ndërsa mbante shënime të përditshme, të cilat më vonë u botuan si ditar.

Marrëdhëniet e tij me ish-anëtarët e Byrosë Politike, sipas Metës, ishin të ftohta dhe të distancuara. Ai qëndronte i veçuar dhe nuk shoqërohej me ta. Një nga dhimbjet më të mëdha personale për të ishte humbja e bashkëshortes, të cilën e përjetoi rëndë gjatë burgimit.

Sipas dëshmisë së ish-gardianit, Ramiz Alia e përballoi periudhën e burgimit me dinjitet, pa ankesa dhe me korrektësi ndaj të gjithëve, duke lënë përshtypjen e një njeriu të përmbajtur dhe të disiplinuar.