Jemi në ditët e para të vjeshtës, por në Myzeqe vera duket se ende nuk ka mbaruar. Pas muajsh me temperatura të larta dhe reshje të pamjaftueshme, bujqësia në qarkun e Fierit po përballet me pasojat e një thatësire të zgjatur.

Në zonat fushore dhe kodrinore të Lushnjës, Divjakës, Patosit, Roskovecit e Ballshit, fermerët kanë ndier mungesën e ujit. Ullinjtë, pemët frutore dhe plantacionet e tjera kanë vuajtur stresin hidrik, ndërsa kulturat e verës kanë pasur nevojë të vazhdueshme për vaditje.

Por problemi nuk është vetëm natyra.

Dikur, Myzeqeja kishte një sistem bonifikimi, kanale vaditëse e kulluese dhe pompa mekanike që mbështesnin bujqësinë. Pas viteve ’90, me ndarjen e tokës dhe ndryshimet e sistemit bujqësor, një pjesë e këtij rrjeti u dëmtua, u shkatërrua ose mbeti pa mirëmbajtje.

Sot, në shumë zona, kanalet janë mbuluar nga bimësia dhe mbeturinat, ndërsa infrastruktura e vjetër e vaditjes dhe kullimit kërkon ndërhyrje serioze.

Përgjegjësia nuk bie vetëm mbi fermerët, të cilët në disa raste kanë dëmtuar apo bllokuar kanalet për nevoja të parcelave. Por edhe shteti dhe institucionet përgjegjëse nuk mund të qëndrojnë indiferente përballë një sistemi që kërkon pastrim, rikonstruksion dhe mirëmbajtje të vazhdueshme.

Myzeqeja mbetet një nga zonat më të rëndësishme bujqësore të vendit. Dhe nëse duam që ajo të mbetet “hambari i Shqipërisë”, investimi në kanale vaditëse, kulluese, rezervuarë dhe pompa nuk mund të jetë më një premtim sezonal.

Fermerët kanë nevojë për ujë, por mbi të gjitha kanë nevojë për një sistem që funksionon.