Si Kryetar i Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura të SHBA-së, Dan Caine ka mbikëqyrur një proces planifikimi tepër të ndjeshëm për një veprim të mundshëm ushtarak kundër Iranit. Procesi është zhvilluar në takime të kufizuara, me rreth të ngushtë pjesëmarrësish, për të shmangur rrjedhjet e informacionit dhe për të kontrolluar qarkullimin e detajeve operacionale.

Në vend të forumit tradicional të sigurisë së lartë në Pentagon, Caine ka zgjedhur seanca më të vogla dhe më të kontrolluara, duke reflektuar ndjeshmërinë e çështjes dhe presionin politik për disiplinë të rreptë informative.

Gjatë rishikimeve të brendshme, ai ka theksuar rreziqet e përshkallëzimit, aftësitë mbrojtëse të Iranit dhe mundësinë e viktimave të konsiderueshme amerikane në rast të një operacioni në shkallë të gjerë. Vlerësimet e tij janë cilësuar më të kujdesshme krahasuar me tonin publik të Donald Trump, i cili e ka paraqitur një veprim të mundshëm si të shpejtë dhe vendimtar.

Megjithatë, me kërkesë të presidentit, Shtabi i Përgjithshëm ka hartuar një gamë të gjerë opsionesh, nga sulme precize ndaj infrastrukturës bërthamore dhe raketore deri te skenarë më ambiciozë që përfshijnë synimin e lidershipit dhe ndryshimin e regjimit. Planifikimi është zhvilluar paralelisht me përpjekjet diplomatike, duke reflektuar një strategji me dy pista.

Në një takim të gjatë në Dhomën e Situatave, Caine nuk ofroi parashikime të sigurta për pasojat e një operacioni për ndryshim regjimi, duke nënvizuar pasiguritë e inteligjencës dhe sfidat e stabilizimit të Iranit pas konfliktit. Ky qëndrim u dallua nga referencat brenda administratës për operacione të mëparshme, përfshirë kapjen e Nicolás Maduro, të cilën disa zyrtarë e kanë paraqitur si model veprimi të shpejtë.

Qasja e përmbajtur e Caine shihet si përpjekje për të shmangur përplasjet publike që karakterizuan marrëdhëniet mes Trump dhe ish-kryetarit Mark Milley. Ai është fokusuar në paraqitjen e opsioneve operacionale dhe analizimin e efekteve të rendit të dytë e të tretë, duke ruajtur rolin këshillues të përcaktuar me ligj.

Brenda administratës, ai konsiderohet zë operacional i besueshëm, me akses të drejtpërdrejtë te presidenti për çështje të ndjeshme. Mandati i tij ka përkuar me një grumbullim të madh të forcave amerikane në Lindjen e Mesme, më i madhi që nga pushtimi i Irakut, si dhe me operacione kundër grupeve të mbështetura nga Irani.

Në të njëjtën kohë, Caine ka punuar për të ruajtur normat jopartiake të ushtrisë, duke këshilluar oficerët e lartë të shmangin reagime politike dhe duke pranuar kontrolle më të forta civile mbi komunikimin me median.

Brenda Pentagonit, vlerësimet për të mbeten të ndara. Disa e shohin si profesionist të disiplinuar në një mjedis të politizuar, ndërsa të tjerë mendojnë se qasja e tij e kujdesshme kufizon ndikimin në momente vendimtare. Mandati i tij përfaqëson një përpjekje për të balancuar besueshmërinë ushtarake, kontrollin civil dhe presionet strategjike rreth një konflikti të mundshëm me Iranin.