Në vitin 1982, Shqipëria ishte nën regjimin e Enver Hoxha, një sistem totalitar ku nuk lejohej pluralizëm politik, liri shprehjeje apo organizim i pavarur shoqëror. Kjo do të thotë se edhe aktivitetet kulturore apo artistike të çdo komuniteti – përfshirë minoritetin grek – ishin të kontrolluara dhe të orientuara nga shteti. Këngët për Partinë e Punës apo për udhëheqjen nuk ishin domosdoshmërisht tregues i bindjeve të lira, por pjesë e realitetit të detyruar ideologjik të kohës.
Disa pika kyçe për kontekst:
- Jeta e minoritetit grek në Shqipëri
-Minoriteti grek njihej zyrtarisht dhe kishte disa të drejta të kufizuara (si shkollimi në gjuhën greke në zona të caktuara).
-Megjithatë, si gjithë qytetarët shqiptarë, ata jetonin në një sistem të izoluar dhe të kontrolluar fort.
-Shprehja e identitetit kulturor ishte e lejuar vetëm brenda kufijve të përcaktuar nga ideologjia shtetërore.
- Propaganda e brendshme shqiptare
-Regjimi i Enver Hoxha promovonte imazhin e “harmonisë perfekte” midis popullsisë dhe minoriteteve.
-Kjo përdorej për të treguar se Shqipëria socialiste ishte një shtet “model” pa konflikte etnike.
- Narrativa greke për “Vorio Epirin”
-Termi “Vorio Epir” përdoret në disa qarqe në Greqia për të përshkruar jugun e Shqipërisë.
Ka pasur periudha historike (sidomos në fillim të shekullit XX) kur kjo çështje ka qenë më e theksuar politikisht.
-Në vitet ’80, retorika ekzistonte, por nuk ishte domosdoshmërisht një politikë aktive shtetërore për aneksim.
- Marrëdhëniet Shqipëri–Greqi
-Ishin të tensionuara gjatë periudhës komuniste, por edhe të kufizuara për shkak të izolimit të Shqipërisë.
-Pas viteve ’90, çështjet e minoriteteve, emigracionit dhe pronave u bënë pjesë e dialogut politik mes dy vendeve.
