Dashuria është një gjë e bukur. Është gjëja më e vyer që mund të bësh me emocionet e tua. Emocionet duhet të marrin gjithmonë formën më të ëmbël të mundshme. Por duhet të kuptosh kufijtë e saj. Sado që dikush të të dojë, gjithmonë ka kushte. Qoftë mik, bashkëshort apo bashkëshorte, prind apo fëmijë – për secilin ekziston një vijë. Nëse e kalon atë vijë, dashuria zbehet. Ajo është e kushtëzuar, dhe në këtë nuk ka asgjë të gabuar. Dashuria duhet të ushtrohet me përgjegjësi, përndryshe nuk zgjat. Dashuria është si një lule: nëse e mban në dorë, duhet të lëvizësh me kujdes. Që ajo të mbetet e gjallë, duhen përmbushur shumë kushte.

Sot, vështirë se mund të shohësh diçka me dashuri, nëse ajo nuk të përket në njëfarë mënyre. Dëshira për të zotëruar lind nga një ndjenjë mungese brenda vetes. Ke nevojë që diçka të të përkasë – përndryshe ndihesh i zbrazët. Vetëm kur zotëron diçka, emocionet e tua bëhen të ëmbla. Nëse do të dije si ta ruaje ëmbëlsinë e emocioneve në çdo çast të jetës, kjo do të ishte një mënyrë më e lartë të qenuri. Nëse dikush është pranë teje, mund ta ndash atë ëmbëlsi. Nëse askush nuk është aty, sërish mund të jesh dashuri. Thelbi i emocioneve të tua mund të jetë dashuria.

Mos mendo se thelbi i universit është dashuria. Vetëm ata që janë të privuar prej saj e imagjinojnë Zotin si dashuri, ose mendojnë se thelbi i gjithësisë është dashuri. Nuk është kështu.

Dashuria është një emocion njerëzor. Në një çast kur njeriu është i hapur dhe pa paragjykime, ai mund të shohë këdo me dashuri. Por shumica e njerëzve janë mendjemëdhenj, pjesën më të madhe të kohës. Që të përjetojnë dashuri, ata duhet të identifikohen me personin përballë: duhet të jetë babai i tyre, nëna, fëmija, apo dikush me të cilin ndihen të lidhur në një mënyrë apo tjetër. Nuk po përpiqem ta shëmtoj dashurinë. Dashuria është e bukur kur lind brenda teje. Ajo që të tjerët bëjnë për ty në emër të dashurisë është e bukur për ta – dhe ti mund ta vlerësosh. Por e rëndësishme nuk është që të tjerët të të duan; e rëndësishme është që ti të jesh dashuri. Edhe nëse dikush thjesht ecën me një qëndrim dashurie, kjo është e mrekullueshme. Ka njerëz që sillen me mburrje, por sapo përballen me dikë që e konsiderojnë më të lartë, përkulen menjëherë me nënshtrim. Kjo nuk është e shëndetshme. Ajo që duhet të ndryshojë është brenda teje.

Nëse përkulesh me përkushtim përpara gjithçkaje, atëherë diçka e jashtëzakonshme ka ndodhur brenda teje. Përndryshe, je thjesht i paragjykuar, duke e parë njërën gjë si të lartë dhe tjetrën si të ulët. Në mënyrë të pashmangshme, dashuria dhe urrejtja janë dy anë të së njëjtës medalje. Nëse bie nga njëra anë, kemi një histori dashurie; nëse bie nga ana tjetër, lind urrejtja. Nëse bëhesh dashuri, kjo është e mrekullueshme për ty. Dhe është e bekuar edhe për ata që të rrethojnë, sepse të qenit pranë teje bëhet një përvojë e bukur për ta. Mund të “infektohen” edhe ata nga kjo gjendje. Nëse je dashuri, çfarëdo që të bësh, ata që janë me ty do ta pranojnë me mirëkuptim. Diku, ata do ta ndiejnë se buron nga një vend i drejtë brenda teje. Përndryshe, edhe të ashtuquajturat gjëra të mira që bën, mund të kthehen kundër teje.

Dashuria nuk është diçka që e bën. Dashuria është mënyra se si je. Do të thotë që një ëmbëlsi emocionale është bërë pjesë e qenies sate. Nëse merr në dorë një enë, e bën me dashuri. Nëse prek një tjetër, e prek me dashuri. Edhe nëse askush nuk është përreth, rri me dashuri. Duhet të ndryshosh konceptin tënd për dashurinë. Dashuria nuk ka të bëjë me tjetrin – ka të bëjë me ty. Kur brenda teje lind ajo ëmbëlsi, jeta bëhet e bukur. Çfarëdo që të ndodhë – sukses apo dështim – jeta jote do të mbetet e ëmbël.

Me dashuri dhe hir,

Sadhguru