Nga Paulini Macaj

Ka çaste kur një vend ndalon për një moment dhe ndjen një dridhje të ftohtë në shpirt.

Një ndjenjë ankthi që nuk shpjegohet lehtë.

Një pyetje që rri pezull në ajër: deri ku mund të shkojë padrejtësia?

Ajo që po ndodh sot në Rrjoll nuk është thjesht një konflikt për tokën.

Nuk është vetëm një debat për një projekt apo për disa letra pronësie.

Është shumë më tepër se kaq.

Është përplasja mes kujtesës së një fshati dhe forcës së pushtetit.

Mes historisë së njerëzve të thjeshtë dhe interesave të mëdha që zbresin papritur mbi tokën e tyre.

Rrjolli për dekada ka qenë vend i harruar.

Pa rrugë.

Pa investime.

Pa shtet.

Banorët kanë jetuar aty kur askush nuk e kthente kokën nga ajo zonë.

Kanë mbajtur tokën me djersë, në kohë kur ajo nuk kishte asnjë vlerë ekonomike për askënd tjetër.

Sot, kur ajo tokë ka marrë vlerë, papritur shfaqen projekte, vendime dhe forca që zbresin mbi të.Dhe pikërisht këtu lind dhimbja më e madhe:

si mund të trajtohet si pengesë ai që është zot i tokës së vet?

Pamjet që po shohim janë të rënda për ndërgjegjen e një shoqërie.

Gra që qëndrojnë para tokës së tyre.

Burra që mbajnë në zemër zemërimin dhe dhimbjen.

Fëmijë që shohin prindërit e tyre të përballen me frikën e humbjes së asaj që kanë trashëguar.

Dhe ironia më e madhe është se kjo po ndodh në prag të 8 Marsit, ditës kur bota nderon gratë dhe nënat.

Por në Rrjoll, nënat nuk përgatiten për festë.

Ato qëndrojnë pranë tokës së tyre.

Me ankth.

Me dhimbje.

Me një pyetje që i mundon:

a do të ketë drejtësi për ne?

Historia e 8 Marsit nuk lindi si festë.

Ajo lindi si protestë e grave kundër padrejtësisë dhe kushteve të padrejta të jetesës.

Sot, në mënyrë të dhimbshme, duket sikur ajo histori po përsëritet në një fshat të vogël të Shqipërisë.

Sepse kur nëna del të mbrojë tokën e shtëpisë, ajo nuk po kërkon konflikt.

Ajo po kërkon siguri për familjen dhe dinjitet për jetën e saj.

Banorët e Rrjollit kanë trokitur për vite në dyert e institucioneve.

Kanë kërkuar përgjigje.

Kanë kërkuar transparencë.

Kanë kërkuar drejtësi.

Por kur qytetari ndjen se askush nuk e dëgjon, lind një ndjenjë shumë e rrezikshme për çdo shoqëri:

humbja e besimit.

Dhe kur humbet besimi tek drejtësia, shoqëria fillon të dridhet nga brenda.

Sot nga Rrjolli dëgjohet një paralajmërim i rëndë, një zë dëshpërimi nga njerëz që ndihen të shtyrë në kufijtë e durimit.

Historia na ka mësuar shumë herë se padrejtësia e zgjatur nuk prodhon paqe.

Ajo prodhon tension.

Ajo prodhon revoltë.

Dhe nëse nuk dëgjohet në kohë, ajo mund të prodhojë pasoja që askush nuk i dëshiron.

Prandaj kjo është një thirrje për reflektim.

Mos e shtyni Rrjollin drejt një rruge që mund të sjellë vetëm dhimbje.

Sepse zhvillimi i vërtetë nuk ndërtohet duke e bërë qytetarin të ndihet i huaj në tokën e vet.

Dhe në prag të Ditës së Gruas, ndoshta simboli më i fortë i kësaj kohe janë pikërisht nënat e Rrjollit.

Ato nuk kërkojnë pushtet.

Nuk kërkojnë privilegje.

Ato kërkojnë vetëm një gjë:

të mos përulen në tokën e të parëve.

Sepse toka e trashëguar nuk është mall pazari.

Është histori.

Është kujtesë.

Është dinjitet.

Dhe dinjiteti nuk negociohet.

Paulini Macaj,

Shkodër