NOE është një nga figurat më të njohura të Biblës, personazhi që, sipas tregimit biblik, shpëtoi gjallesat e mbitokës duke futur në arkën e tij çifte nga çdo specie dhe duke i mbrojtur nga përmbytja e madhe. Në thelb, Noe ishte një ruajtës i jetës, një rojtar i pazakontë i faunës dhe i vetë ekzistencës.

Duke iu referuar një dukurie të njohur gjuhësore, rotacizmit të qiellzoreve R : N (si në shembullin rëra > rana), emri i tij merr një domethënie befasuese:
NOE → ROE → roje.

Në gegnisht haset edhe forma NUE → RUE, me kuptimin me rujt, që përforcon më tej këtë lidhje kuptimore mes emrit dhe veprës. Kështu, përfundimi ROE duket se përputhet në mënyrë të habitshme me misionin kolosal të Noes: ruajtjen e gjallesave përballë shkatërrimit.

Ky është vetëm një nga shembujt që nxit idenë se tregimet biblike mund të shpjegohen përmes shqipes, duke hapur një debat më të gjerë mbi rolin e saj si një gjuhë themelore e mendimit dhe e shprehjes njerëzore. Një ide provokuese, që sfidon kufijtë mes gjuhës, historisë dhe besimit.