Divjaka u mbush me këngë, valle dhe traditë më 16 gusht, kur festa e takies mblodhi qindra qytetarë, emigrantë e vizitorë në një atmosferë madhështore.
Në sheshin qendror të qytetit, banorë dhe emigrantë të kthyer për pushime u bënë pjesë e një mbrëmjeje që e ktheu Divjakën në qendër të vëmendjes. Festa e takies është tashmë një traditë e përvitshme, e organizuar nën kujdesin e kryebashkiakut Josif Gorrea, i cili e ka kthyer këtë simbol kulturor në pjesë të pandarë të identitetit qytetar, raporton gazetari Ndriçim Gjoshi.
Sheshi u mbush me tingujt e muzikës popullore dhe vallet myzeqare, të cilat u shoqëruan nga energjia e të rinjve dhe gëzimi i emigrantëve që ishin rikthyer për të festuar. Artistë vendas dhe grupe folklorike e sollën kulturën e Myzeqesë në skenë, ndërsa këngëtarja Anxhela Peristeri elektrizoi publikun me performancat e saj deri në orët e vona.
Kjo festë shërben si një dëshmi e pasurisë kulturore të Divjakës, duke nxjerrë në pah vlerat etnografike të zonës. Veshjet tradicionale dhe simboli i takies e bëjnë këtë aktivitet të veçantë, duke ruajtur trashëgiminë e brezave të hershëm. Takia, e njohur për formën e saj konike dhe materialin e bardhë të qëndisur, ka qenë për shekuj pjesë e identitetit të burrave myzeqarë.
Historikisht, takia u përdor gjerësisht pas shpalljes së pavarësisë, duke zëvendësuar elementët e veshjes orientale. Ajo qëndroi si pjesë e përditshme e veshjes deri në vitet ’70, sidomos në fshatrat e Myzeqesë, ku të moshuarit nuk e braktisnin këtë simbol kulturor. Sot, përmes festës së organizuar nga Bashkia Divjakë, ky element i veçantë i kulturës shqiptare rikthehet në qendër të vëmendjes.
Atmosfera festive u ndoq nga shumë vizitorë, duke përfshirë edhe pushuesit në bregdetin e Divjakës, të cilët shijuan një natë plot këngë e valle tradicionale. Media lokale pasqyroi nga afër aktivitetin, ndërsa mesazhet e fundit të organizatorëve theksuan rëndësinë e vazhdimit të kësaj tradite si pjesë e identitetit qytetar.
Në fund të mbrëmjes, drejtuesit vendorë nënvizuan se festa e takies nuk është vetëm një aktivitet kulturor, por një thesar i gjallë i trashëgimisë së Myzeqesë, që meriton të ruhet dhe të përcillet te gjeneratat e ardhshme.
